Pazartesi günü yataktan yeni kalkmışız. Haftasonu havası hala üstümde. Kıçımda preler oluşuyor.
Şimdi bir düşünsenize giyinmişsiniz, hazırsınız, az sonra servis gelecek. Bir de son dakikada tuvaletiniz gelmesin mi? Gelir. Gün güzel geçmemeli ya bal gibi de gelir.
İşte zor zamanlar başlıyor. Sorun mu ne? İhsal olmuşum kalkamıyorum. Yarabbi kolumdaki saatin sesi yükseldi kafa ütülüyor TİK, TAK, TİK, TAK." Servis gelcek şimdi hadisene ulan!" diye düşünceler geçiyor kafamdan. Şimdi gelse, telefon çalsa, şöför "..... nerede?" dese, ne halt yerim? Tabi saçma saçma yeme krizlerine girersen böyle olur. Regli falan değilim yinede yılda bir kere sebepsiz yere tıkınma krizlerine. "Dün ne tıkındım?" listesine bir göz atalım. Sabahleyin omlet. Öğlene doğru iki göfret. Bir kaç minik çikolata. Öğleyin menemen. Arkasından meyve. Arkasından gofret. Onun arkasından tuzla limon. (Tuzla limon???)
Akşam balık. Yatmadan önce meyve. Allahtan boyum uzum yoksa halim vasat. (yine kıçım kocaman oldu ama hallederiz sorun değil.)
Nihayet sıkıntılı dakikalardan kurtuluyorum. Çabuk mont, çanta derken ayakkabılarımı bağlamadan çıkıyorum. Site kapısına geldiğimde bir bakıyorum servis orda. Çok beklememiş ama bizim şöfşr gıcıklık yapacak illa. "Neredeydin?" dedi uyuz uyuz. Bilmek istemeyeceğin yerlerde....
